Wady publicznej służby zdrowia uwypukliły się w momencie gospodarczych przemian. Pacjenci nie ufali służbie zdrowia, źle oceniali jej funkcjonowanie. Poprzedni rząd irracjonalnie inwestował w rozbudowę oddziałów medycznych, które powstawały w niewłaściwych miejscach.

Przed rządem Jędrzeja Moraczewskiego stał szereg zadań: organizacji policji komunalnej, przywrócenie Kodeksu Karnego oraz wprowadzanie ochrony zdrowia społeczeństwa niepodległego Państwa Polskiego. 4 kwietnia 1918 roku powołano na mocy ustawy Ministerstwo Zdrowia Publicznego, Opieki Społecznej i Ochrony Pracy.

Po zakończeniu II wojny światowej polska gospodarka zaczęła się odradzać. Szybko utworzony rozbudowany system ochrony zdrowia, który nie był wzorowany tylko na radzieckim modelu. Ponownie działały prywatne praktyki lekarskie, kompetencje zmniejszono spółdzielczym i prywatnym gabinetom medycznym i dentystycznym.

Podstawowym źródłem dochodu systemu jest ubezpieczenie zdrowotne w NFZ. Każdy Polak zobowiązany jest do oprowadzania składek ubezpieczeniowych, które stanowią 9% dochodów osobistych (7,75% odliczane jest od podatku dochodowego, zaś 1,25% pokrywa ubezpieczony). Kwota ta przekazywana jest do instytucji ubezpieczenia zdrowotnego (NFZ).

System opieki zdrowotnej w Polsce na przestraszni lat brykał się z wieloma problemami. Ciągłe zmiany, rotacje w rządzie sprawiały, że stracił autorytet wśród polskie społeczeństwa. Odbudowanie zaufania nie jest proste. Aktualnie opieka zdrowotna nadal jest w trudnej sytuacji.